·          چرا وقتي كه آدم تنها ميشه
  غم و غصش قده يك دنيا ميشه
  ميره يك گوشه پنهون ميشينه
  اونجا رو مثه يك زندون ميبينه
  غم تنهايي اسيرت ميكنه
   تا بخواي بجنبي پيرت ميكنه
  وقتي كه تنها ميشم اشك تو چشام پر ميزنه
  غم مياد يواش يواش
  خونه ي دل در ميزنه
  ياد اون شبها ميفتم
  زير مهتاب بهار
  توي جنگل مينشتيم من ويار 
 غم تنهايي اسيرت ميكنه
  تا بخواي بجنبي پيرت ميكنه
  ميگن اين دنيا ديگه مثل قديما نميشه
  دل اين آدما زشته ، ديگه زيبا نميشه
  اون بالا باد داره زاغ ابرا رو چوب ميزنه
  اشك اين ابرا زياده ولي دريا نميشه

اولین باری که عاشقت شدم یادته ؟
من یه کرم سیب بودم و تو یه کرم ابریشم .
من به تو قول دادم دیگه هیچوقت سیب نخورم و تو هم قول دادی دور خودت پیله نزنی .

 ولی نمی دونم چی شد که من طاقت نیاوردم و فقط یه خورده سیب خوردم
تو هم از غصه دور خودت پیله بستی حالا دومین باره که عاشقت شدم
ولی حالا من هنوز یه کرم سیبم و تو یه پروانه خوشگل
تو پر زدی و رفتی و من موندم و سیبایی که جایی برای خورده شدنشون نمونده .
از هر چی سیبه متنفرم

سلام به همه دوستای عزیز .

خیلی وقته دوست دارم آپ کنم امااصلا وقت ندارم .شانس بد من کد مربیگری خوردم سخت ترین کد مربیگری ناجا. حالا تو پادگان شهید رجایی کرمانشاه مربی شدم . تو گروهان اموزش 140 نفرو به عهده دارم .کار فوق العاده سختیه سرو کله زدن و آموزش اینهمه آدم که هر کدوم از یه جایی اومدن .دیروز اعصابم داغون بود همشونو بد جور تنبیه کردم اینقدر بدو بایست و پا مرغی و غلت بهشون دادم که 10 تاشون بی هوش شدن. این روزها کنترل اعصاب برام خیلی سخت شده و خیلی زود از کوره در می رم البته هر کی اینجا میاد همینجور میشه .راستش وقتی فکرشو می کنم می بینم که بلاگ نویسی و مربیگری ناجا اصلا با هم جوردرنمیاد.وبلاگ نویسی یه روحیه خاص  می خواد ولی مربیگری فقط یه روحیه دیکتاتوری. ولی از همه چی بگذریم این کارو دوست دارم چون یه انرژی فوق العاده می خوادو انسان همش تو جنب و جوشه . دوست دارم بدونم کیا دوست دارن جای من باشن اصلا کسی پیدا میشه ؟!تا بعد بای

تو چه دانی که پس هر نگه ساده من

         چه جنونی، چه نیازی، چه غمیست

                   یا نگه  تو که  پر عصمت  و ناز

                           بر من افتد چه عذاب و ستمی است

سلام دوستای نازنینم از اینکه دیر اومدم و بد قول شدم شرمندم .ولی می دونید که اینجا ادم اختیارش دست خودش نیست . آدم از زندگی خودش کنده میشه و میاد به یه جایی که برنامش،محیطش وبه طورکلی همه چی با قبل متفاوت بوده ووباید فورا خودتو هماهنگ کنی وگرنه کلات پس معرکس.

صبحا ساعت 4 بر پا بعدش باید برا نمازبه اجبار باید بری مسجد بعدشم صبحانه و.نظافت کردن تا ساعت 5/5 بعد از اون اجرای صبحگاه که 2 ساعت سر پا می ایستی بعدشم رژه رفتن که نفست بند میاد.رژه پادگان اینجا تو تموم ایران مشهوره ولی تو اسیب دیدگی هم رکورداره .گروهان ما 170 نفره ،20تا از بچه ها از کمرو زانوها آسیب دیدن ،حدود 30 نفره دیگه بد جور مریض شدن ،تشنج که اینجا یه امر عادیه.اگه از لحاظ بدنی اماده نباشی حسابی دهنت سرویس می شه .روزاول بچه هارو 2 ساعت دوندن ،همه داشتن بالا میاوردن ،بعدش شنو رفتن و بشین پاشو و.. منم تموم قدرتمو بکار گرفتم تا کم نیارم.برا من که با این تمرینات بزرگ شده بودم زیاد سخت نمی گذشت ولی برا اون بیچاره ای که تا حالا 100 متر ندویده بود چی!خلا صه ادم خودشو از یاد میبرد و به حال اونا دلت می سوخت.بگذریم داشتم میگفتم صبحگاه ساعت 8 تموم میشه و تا 10 تمرین رژه به صورت گروهانی بعد 10 دقیقه استراحت ودوباره رژه تا ساعت 5/12 بعدش همه می رن مسجد برا نماز بعد از نماز نهاره که می شه ساعت2 بعد نهار فورا کلاس داریم (کلاسهای رفتار سازمانی،مواد مخدر،موارد استفاده از اسلحه،اسلحه شناسی،عقیدتی سیاسی و.....)بعد از کلاس مراسم شامگاه و امار گیری بعدش اگه همیاری باشه باید بری حمالی اگه نه که دیگه برنامه ای نیست.عین مرده ها همه ولو می شن رو زمین .

فرمانده ما مربی رزم انفرادی ناجاس از اون روزی که ارشد شدم رابطم باهاش خیلی خوبه با بچه ها هم همینطور.باید تا فرمانده نیست  مسولیتها رو تقسیم کنم و همه رو به خط کنم شبها همرو بزور بچلونم تو رختخواب تا حالا هیچکدوم از بچه هارو تنبیه نکردم .البته روزای اول مجبور شدم آب چشم بعضیارو که ادعا شون می شد بر خلاف میلم بگیرم در غیر اینصورت کنترل برام سخت می شد .ولی بعدش باهمشون دوست شدم.اتفاقای اینجا خیلی جالبه ونمی تونم همشو بنویسم .

مرخصی تو شهری زیاد میرم خدایش اراک جای عجیبیه اصلا پسر توش نیست همش دختره اونم همه دانشجو آدم دهنش وا می مونه برا پسرا که فک کنم بهشت باشه!

اینجا از تموم ایران داریم شاهرود ،رشت،اصفهان،اهواز،سنندج،تبریز،کرمانشاه،اراک،دامغان،شهر کردو...بقیه ماجراهارو بعدن می نویسم فعلا این چند تا عکسو تو میدان تیر گرفتم .گذاشتم تابعد .بای

داستان روز اول خدمت :

اینم داستان اولین روز خدمت و جنگیدن با دشمن فرضی ما

 یک صندلی کناررویاهایم ازآن تو

                                                 بنشینی یا بروی......        

ديگر حرفي نيست همتونودوست دارم،به خدا می سپارمتون

                                                                                       21/1/85رايان

من از مردن نمي ترسم ،مگر زندگي با اين همه تلخي و ناكامي چه چيزي بهر من دارد ؟تو اي مادر در مرگ من اشكي مريز،مزن بر سر،مكن فرياد،در مرگم برقص و پاي كوبان،بزن آهنگ شادي را گوبدان خواهر غمديده كه تا مرگم لباس ارغوان پوشد ،به چشمش توتيا ز خاك سرد گور من مالد،كشد فرياد كه تا عرش خدا لرزد كه امشب جواني كفن پوشيده درآغوش عروس خاك چه خوش مستانه خوابيده،من از مردن نمي ترسم

 ديدمش امروز باز نازنينم را، اي دريغ

                       در نگاه چشم مستش مهرباني مرده بود

                                                         بي تفاوت سرد و آرامو خموش  

                                                                    گويا آن مهر ديرين را ز خاطر برده بود

 گفتمش در خاطرت نقشي نمانده زان بهار 

                       آن بهاراني كه عشق ما در آن بنشسته بود

                                                گفتم و در پيش چشمش زنده كردم خاطرات 

                                                                  خاطراتي را كه عمري در نهان بنهفته بود

 ا ي دريغا در جوابم با لحني بس تلخ گفت 

                       او كه روزي قصه شيرين ز بهرش گفته بود

 نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد

 نمي خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت

 ولي مشتاقم كوزه گر از خاك گلويم سوتكي سازد

 تا دمد در آن پي در پي كودكي گستاخ و بازيگوش

 كه خواب از ديدگان خفته آشفته سازد

                                        و بدينساز بشكند سكوت مرگبارم را

 نكند راست بگويند؟!

  اگر ندانسته به احساس تو خنديدم

  يا از روي خودخواهي فقط خود را پسنديدم

  اگر بد بودم و به روي خود نياوردي

  اگر از دست من در خلوتت گريه كردي

  اگر براي ديگران مهر جان بودم و براي تو خزان

     گناهم را ببخش

 نفس كز گرمگاه سينه آيد برون،ابري شود تاريك

                               چو ديوار ايستد در پيش چشمانت

پسر بچه اي وارد بستني فروشي شدوپشت ميزي

نشست پيشخدمت ليوان ابي برايش اورد.

پسربچه پرسيد:بستني ميوه اي چند است؟

پيشخدمت پاسخ داد:پنجاه سنت.

پسربچه دستش را در جيبش فرو بردوشروع به شمردن كرد.

بعد پرسيدبستني ساده چند است؟

در همين حال تعدادي از مشتريان در انتظار ميز خالي بودند.پيشخدمت

باعصبانيت پاسخ داد سي و پنج سنت.

پسرك دوباره سكه هايش را شمردوگفت:لطفا يك بستني ساده.

پيشخدمت بستني را اورد و درپي كارخودش رفت.

پسرك نيز پس از خوردن بستني پول زا به صندوق پرداخت ورفت.

وقتي پيش خدمت بازگشت از انچه ديد حيرت كرد

انجا كنار ظرف خالي بستني دو سكه پنج سنتي وپنج سكه يك

سنتي گذاشته شده بود براي انعام پيشخدمت.

برگرفته ازكتاب: هفده داستان كوتاه كوتاه

نويسنده:ناشناس

بسترم
صدف خالي يك تنهايي است
و تو چون مرواريد
گردن آويز كسان دگري ...

 تقديم به اوكه هيچگاه جرات گفتن اين كلمات را در برابرش نداشتم

 تقديم به او كه نيست اما حس بودنش به من شوق زيستن مي دهد،او كه ديدگانش به   فروغي خداوندي شبيه است و مظلوميت نگاهش به زيبايي نجابت خورشيد.

باز هم از تو مي گويم ،تو كه در پاييز هزار رنگ راهبرم بودي،تو كه در اوج مهرباني پناه قلب خسته و تب آلودم بودي،تو كه فانوس بدست راهم را نشان دادي و مرا با نم باران و خورشيد عشق آشتي دادي ،باز هم از تو مي نويسم تو كه يا دآور شكوه مهر و محبتي ،از تو مي نويسم چرا كه تمام كلمات نا نوشته مرا نخوانده مي داني .

نه نگوكه نيستي !نگو كه اقاقي نيستي،با ياس نسبتي نداري  وهمجنس باران نيستي ،تمام دردهاي نا علاج من با وجود مقدس تو درمان گرفت

اي سحر آفرين اي كه جادوي نگاهت راه مرگ را بسويم بست من زيباترين كلمات را در گلدان كاشته ام تا روزي به تو تقديم كنم

وقتي سرت رو رو شونه هاي کسي ميگذاري که دوستش داري بزرگترين آرامش دنيا رو تو خودت احساس ميکني و وقتي کسي که دوستش داري سرش رو رو شانه هات ميذاره احساس مي کني قوي ترين موجود جهاني

فکر مي‌کني دردِ من بخاطر خورشيد است؟ چه فايده بهار بيايد؟ بادام‌ها شکوفه کنند؟ آخرش مگر مرگ نيست؟ هست، اما مگر من مي‌ترسم از مرگي که خورشيد مي‌آورد؟ من که هر فروردين يک سال جوان‌تر مي‌شوم، هر بهار عاشق‌تر مي‌شوم، مي‌ترسم؟ آه دوستِ من، دردِ من چيز ديگري است....

یادمون باشه که هیچ کس رو امیدوار نکنیم بعد یک دفعه رهاش کنیم چون